Ivonne en haar tutje // mama

Ivonne is nu bijna 3,5 jaar oud en we zitten met een probleempje, een klein probleempje. Het is wel iets waar we iets aan moeten doen, maar mijn moederhart. Ik kan hard zijn, maar niet altijd zo hard. En toch moet het! Of niet?

Tutje

Sinterklaas & de tutjesfee

Bij Gijs (oudere broer) ging het inleveren van het tutje vlotter. Ik kwam op een dag met het verhaal van de tutjesfee die een mooi cadeautje brengt als je ‘s nachts je tutje aan de deur hangt van je slaapkamer. Twee weken na het vertellen van dat verhaal, hing Gijs flink zijn tutjes aan de deur. Zogezegd zo gedaan, zo vlotjes! Hij was toen 3 jaar en 2 maanden, vlotjes. Ivonne is een ander paar mouwen. Echt? ja echt! Ze is koppig, en bij momenten is dat al enorm intensief. Het vreet, ik kan u zeggen dat vreet enorm. Ik zit vaak met de handen in het haar omdat ik soms niet meer weet hoe ik ermee moet omgaan. De kleine energievreter, maar ik zie haar doodgraag ook om wie ze is. Er is niet meteen meer aan de hand, denk ik. Ze heeft een sterk willetje, maar is heus geen alleenstaand geval. Oh ja en in de klas is het een engeltje. Herkenbaar? Bij het oudercontact vorige week heb ik toch een keertje gevraagd of we het wel degelijk over Ivonne hadden.

Dit gezegd zijnde,  terug naar de orde van de dag nl. ‘de tuttenkwestie‘. Ja, wat moet ik ermee? Tutje ligt in haar bedje en ze mag het enkel voor te slapen. Dat lukt vrij aardig als afspraak. Al heeft Ivonne er soms veel voor over, heel veel. Zo zou ze haar pyjama al willen aantrekken nog voor het avondeten om toch nog wat langer te kunnen tutten. In maart komt er een nieuwe baby in de familie, tof hè? Dus we zeiden al wel dat de brave heilige man haar tutje komt halen om aan de baby te kunnen geven. Zo krijgt ze een leuk pakje in de plaats. Er staat voor haar een mooie ‘My Little Pony’ klaar. Even duwen op het knopje en haar pootje geeft licht.  Maar dat doet Ivonne allemaal niks. Boeit niet, want ik wil tutten heel de nacht en oh ja als het kan ook heel de dag!

We zeggen nu al zo lang om ze aan de sint mee te geven, maar ik vraag me af of we daar goed aan doen. Dat klinkt misschien zo zwak van mij, maar ik weet niet of ik haar zo ongelukkig wil zien om een tut. Is het niet best om haar er zelf klaar voor te laten zijn, geven ze dat niet best zelf aan? Maar ja dan tut ze misschien tot haar 10de. Wat zouden jullie doen?

14 Comments

  1. Anneleen

    November 19, 2017 at 7:46 pm

    Moeilijk he… wij hadden exact hetzelfde hier. Juul gaf zijn tut vlot mee met de Sint, maar Mila was een ander paar mouwen. Mila is van september. Vorig jaar bij de Sint was ze er helemaal niet klaar voor. Ze was tot 3 en 3 maand. Toen ik vertelde dat er kindjes waren die helemaal geen tutjes hadden en dat de Sint haar tutjes dan aal de baby’tjes gaf, huilde ze alles bij elkaar. Ze was er duidelijk niet klaar voor. Bij Pasen probeerde ik opnieuw en vroeg ik haar bijna elke dag of ze er nog over nagedacht had. Toen de dag daar was, vroeg ik het haar nog eens heel aarzelend heeft ze ze klaargelegd voor de paashaas. Ze was op dat moment ook nog een fervent tutter. De dag erna heeft ze nog erg geweend om haar tut, maar sindsdien heeft ze er nooit meer achter gevraagd. Ze steekt nu wel regelmatig haar vingers in haar mond, maar duimen doet ze gelukkig niet. Als ze er echt niet klaar voor is, zal je het wel merken en denk ik persoonlijk dat je beter nog wat wacht. Volg gewoon je gevoel, dat is nog altijd het beste 😉

    1. Saar Vandegaer

      November 19, 2017 at 7:49 pm

      Dankjewel Anneleen, mijn moed zakt echt in mijn schoenen. Lijkt zo stom, maar ben blij dat ik niet alleen ben. Mijn omgeving kan daar zo belerend mee omgaan maar wij kennen onze kinderen toch het beste he?

  2. Hannelore

    November 19, 2017 at 8:01 pm

    De beschrijving van je dochtertje doet me heel erg aan mijn jongste exemplaar denken: 3 jaar en een maand is ze nu, een ijzersterke eigen wil die hier helaas ook vaak de sfeer in huis en mijn gemoed bepaalt, op school een voorbeeldig meisje. In ons geval is ze voorlopig wel akkoord om haar tutjes af te geven aan de Sint, en als ze ergens voor gaat, dan houdt ze meestal ook vol, dus ik hoop dat het vlot zal gaan. Wat ik wel merk bij onze dochter is dat ze enorm in sprongen groeit: er zijn perioden dat ALLES weerstand oplevert en dat we het einde van de dag zelden halen zonder ons geduld te verliezen, maar plots kan ze rustiger worden, een tikkel meegaander en vooral ook vrolijker en grappiger. Haar karakter is een constante, maar in de betere perioden is het toch een pak plezieriger om haar in huis te hebben. Ik weet niet of dat met jouw dochter ook zo is, maar als je het herkent, zou ik wel een betere periode afwachten om de tutten te laten afgeven. Als het sowieso al stormt in dat hoofdje, dan lijkt zo’n verandering me olie op het vuur. In een betere periode kan je haar misschien motiveren om er zelf voor te gaan. Succes in elk geval, hopelijk vinden jullie een aanpak die werkt!

    1. Saar Vandegaer

      November 19, 2017 at 8:03 pm

      Amai precies Ivonnes tweelingzus als ik dit zo lees. Zo herkenbaar! Ik ga er nog over nadenken en nog veel met haar over praten.

  3. Daisy

    November 19, 2017 at 8:24 pm

    Zelfde verhaal hier. Ook een tuttertje en Laurien ( 3 jaar 3 maand)zal op 5 december haar tutje in haar schoen leggen. We zeggen dat al een half jaar, nu zijn het nog maar 2 weken…en dan zijn we onze ‘baby’ helemaal kwijt. Gisteren was ze bij oma gaan slapen maar ik was haar tutje vergeten. Toen we vertrokken naar onze afspraak hadden we haar tutje nog snel gebracht. Oma zei dat ze boos was dat ze haar tut niet had. Geen tut dan ook niet haar knuffel. Die vloog door de living van miserie. Maar ja als de Sint haar tut heeft, zou ik toch moeten doorbijten vrees ik. De Sint kan die niet terug sturen vanuit Spanje als het fout loopt…of toch? Dus nee, je bent niet alleen. Mij moederhart breekt ook hiervan…

    1. Saar Vandegaer

      November 19, 2017 at 8:25 pm

      Oh begrijpelijk, wij gaan mekaar 7/12 een berichtje sturen 🙈

  4. Jongens toch

    November 19, 2017 at 8:40 pm

    Mijn jongste heeft ook heel lang getut. Tot zijn 5 jaar hij had zware reflux ja zelfs tot zijn 5 en het was zijn troost. Ik heb me getroost met het feit dat de tandarts zei dat het geen kwaad kan tot de tanden beginnen wisselen.

  5. Sarah | Little Family of 3

    November 20, 2017 at 11:53 am

    Hier ging dat ook vrij vlot. We gaven het tutje met de paashaas mee dit jaar. Een mandje vol tuutjes nam de paashaas mee en zij kreeg een mandje vol chocolade in de plaats. Blij dat ze was. Een paar dagen toen ze ging slapen zei ze wel telkens “de paashaas heeft mijn tuutjes mee hé?”, maar nadien was ze het alweer vergeten. Hier mocht ze haar tutje ook enkel bij het slapen.

    1. Saar Vandegaer

      November 21, 2017 at 10:45 am

      Bij Gijs ook allemaal vlot maar Ivonne, dat wordt zo lastig

  6. Els

    November 21, 2017 at 7:54 am

    Ik ga je geen raad kunnen geven want je verhaal is zoooo herkenbaar :-). Hier ook een dochter van bijna 3,5 met een sterke wil die er alles aan doet om haar tutje te ontfrutselen. Zo gaat ze soms stiekem op haar kamertje zitten tutten, of pakt ze haar tutje mee naar beneden zonder dat we het merken. We gaan echt ons best doen zodat ze het zou achterlaten bij haar schoentje als Sinterklaas gaat komen, maar ik weet nu al dat het moeilijk zal zijn…

    1. Saar Vandegaer

      November 21, 2017 at 10:45 am

      Oh zo herkenbaar, toen ik ging kijken gisterenavond of ze goed sliep was ze ik haar slaap haar tut aan het zoeken 😱. Pak dat ding dan maar eens af.

  7. Nicole Orriëns

    November 21, 2017 at 10:27 am

    Ik denk dat het een mooie oefening kan zijn voor haar dat het leven soms pittig is. En dan is een fopspeen een laagdrempelige niet al te nare manier om daarmee kennis te maken. Het is een kans die je haar kunt bieden om te leren omgaan met dingen die ze niet zo leuk vind. Zo zou ik het zien. En ik zou er een beloning aan koppelen als ze vijf dagen zonder tut is geweest.

  8. Mama F2

    November 21, 2017 at 3:38 pm

    Hi

    Vorig jaar, op 3,5 heb ik ook geprobeerd om F. haar tutje mee te geven met de sint, maar ze was er echt niet klaar voor. We hebben er dan een heel jaar veel over gepraat en de afspraak gemaakt dat hij dit jaar aan de sint gegeven moest worden.
    Op 5 december in de schoen leggen leek me geen goed plan. Dan moet ze boven gaan slapen, terwijl die Twitter beneden nog ligt. Ik had twee oplossingen voor ogen, ofwel de tutter opsturen naar Spanje samen met het verlanglijstje of hem aan de sint gaan afgeven. Wij hebben dus vorige week in een kledingwinkel een bezoekje aan de sint gebracht en F. heeft braaf haar tutter afgegeven. Het maakte ook best wel indruk dat de sint die plechtig in ontvangst nam en zei dat hij die aan de arme kindjes zonder tutter ging geven. s avonds was het dan wel even moeilijk, maar al bij al ging het heel vlot.
    Ik dacht ook dat het nooit ging lukken, maar nu ben ik wel blij dat ik gewacht heb tot ze er echt zelf klaar voor was.

    1. Saar Vandegaer

      November 21, 2017 at 4:16 pm

      Oh ja zo kan het ook… ik denk ook aan uitstel en wil het zo niet forceren. Ze moeten al zoveel

Leave a Reply