Heb ik een favoriet kind?

Het was iets wat vorige maand ter sprake kwam. Sindsdien is het iets waar ik vaker bewust bij wil stilstaan.

Ik zat gezellig samen met vriendinnen op een terrasje  toen eentje ervan me vertelde dat het haar opviel dat  er toch wel meer foto’s verschenen van Ivonne op mijn instagram. Ik had er niet over nagedacht, maar het bleef zo wel wat nazinderen. Je kent dat gevoel vast wel. Vanbinnen brak er iets want mijn hoofd explodeerde met 100 vraagtekens. Wil dat dan zeggen dat ik Gijs minder graag zie? De hoofdvraag en het bezorgde mij meteen een slecht gevoel. Mijn vriendin is zelf ook mama van twee, ze bedoelt het zeker niet verkeerd. Het is een supervriendin en ze maakte een punt. Ik heb haar dat ook meteen gezegd. Want kwasi onmiddellijk scrolde ik door de feed van mijn instagram en effectief….minder foto’s van Gijs.

Favoriet kind

Ik las nu afgelopen weekend een artikel in Feeling over een taboe dat we best doorbreken. Het is een onderwerp dat bespreekbaar zou moeten kunnen zijn. Je kan best toegeven dat je het ene kind liever ziet dan het andere. Maar is dat dan ook zo in ons geval?

Neen, Gijs is mijn eerstgeborenen, mijn jongen die spontaan zijn mama komt knuffelen en kusjes geven. Die ook heel fijn zijn gevoelens kan uiten naar ons toe. Dat kan al eens wat boosheid zijn. Hij is best assertief en vrolijk,en toch kan hij ook heel kwetsbaar en onzeker zijn. Dat heeft hij van mij! Foto’s nemen van hem, dat lukt niet meer vlot. Ivonne pakt beter op de gevoelige plaat. Dat wil niet zeggen dat ik hem minder graag zie. Integendeel iedereen krijgt van mij evenveel aandacht en liefde. Dat weten ze heus wel. We starten de dag met veel knuffels en kusjes.

Foto’s

Ik heb bij Gijs gewoon vaker mislukte foto’s. Een overdreven geposeerde mismaakte lach. Hij bekent dan ook wel dat hij dat eigenlijk allemaal niet zo leuk vindt. Ik probeer hem toch bewuster wel meer te delen want het is een topkerel. Ik zelf heb dus geen favoriet kind. Ik ga voor allebei als een tijgerin door het vuur, maar ik geef toe dat ik het wel leuk vind om voor meisjes dingen te kopen. Dat is mijn levende pop. Prullen in haar haartjes, staartjes maken, een broche spelden op haar bernadette. Het zit in de kleine dingen maar daar wordt wel meer aandacht aan gespendeerd. Al zit mijn kleine jongen daar helemaal niet mee in.

Baby’s en jongere kindjes plakken gewoon goed op beeld. Hun aaibaarheidsfactor is gewoon zoveel groter. Dat heeft niets te maken met voorkeur, maar eerder met het ”ooh” en ”aaah”-gevoel. Ik heb 2 kinderen en ook al worden er meer foto’s van Ivonne gedeeld. Even veel liefde en ♥ voor hen allebei.

Ivonne
Gijs

10 Comments

  1. Marjolein@flaflinko

    Oktober 4, 2017 at 9:04 am

    Ja, ik krijg ook al eens opmerkingen dat ik precies maar voor één kind kleren maak. Maar dat is zoals je zegt een gevolg van het feit dat je 1. Voor meisjes gewoon meer variatie hebt en 2. De jongens eigenlijk ook al volle kasten hebben, basics zal ik sowieso sneller kopen dan zelf maken. 3. Mijn jongens zijn ook meestal niet van de meewerkende soort bij fotograferen 😂

    1. Saar Vandegaer

      Oktober 4, 2017 at 9:05 am

      Helemaal mee eens, maar ik hoop gewoon dat zij dit zelf zo niet gaan zien als ze groter worden.

  2. Gaëlle | BestKidEver.be

    Oktober 4, 2017 at 12:10 pm

    Elk kind is anders denk ik dan… en je ziet elk kind ook op een andere manier graag. Ik heb momenteel nog maar 1 kind dus ervaar het zelf nog niet. Toch kan ik best wel geloven dat het even slikken was (die opmerking over de hoeveelheid foto’s), zeker als je er zelf nooit bij stil stond.

    1. Saar Vandegaer

      Oktober 4, 2017 at 12:19 pm

      Ja dat is wel zo, je wil gewoon niet dat anderen denken dat je maar van 1 kind houdt. Dat is toch wel even hard aangekomen.

  3. Leen

    Oktober 4, 2017 at 1:02 pm

    Ik ken het maar al te goed, Alexander loopt al weg als ik nog maar aanstalten maak om een foto te trekken, of hij loacht letterlijk als een boer met kiespijn. Charlotte daarintegen is er dol op, net zoals ze dol is op haarspeldjes, diadeempjes en al die prulletjes. Een foto nemen van Alexander gaat een pak moeilijker dan één van Charlotte, en ja ik heb er daardoor misschien iets meer op mijn feed van Little Miss C, maar een foto of een feed is geen weerspiegeling van ons echte leven (wat we allebei heel goed weten :-)). Onze beide kinderen krijgen alletwee evenveel liefde, evenveel aandacht, knuffels, quality-time. En soms genieten we gewoon zo intens van dat moment quality-time met onze mini dat we vergeten er een foto van te nemen. Je moet je absoluut niet slecht voelen, je bent een super mama voor allebei!

    1. Saar Vandegaer

      Oktober 4, 2017 at 1:04 pm

      Mercikes Leen, je begrijpt me helemaal!

  4. zebrazonderstrepen

    Oktober 4, 2017 at 3:02 pm

    heeeeel herkenbaar…. helaas

  5. Liesje

    Oktober 4, 2017 at 5:38 pm

    Mijn twee oudsten zijn minder thuis omwille van hobby’s en speelafspraakjes, ik spendeer dus ook meer tijd met de jongste. En die vindt foto’s nemen nog wel leuk, de twee oudsten staan er niet meer altijd voor te springen. Ik heb ook geen favoriete kind, ze kunnen me alle drie even gek maken 😂😂😂

  6. Birgit Van Keymeulen

    Oktober 5, 2017 at 7:17 pm

    Neeeee, ik geloof daar ook niet in. De kinderen zijn anders, dus de liefde is ook anders, maar daarom niet minder. Ieder kind heeft zijn karakter, we zien ze graag zoals ze zijn, het positieve met het ‘negatievere’. Als het aantal foto’s een bewijs of maat moeten zijn van liefde… Nee in dat verhaaltje ga ik niet mee, hèhè 😝😁.

  7. Els

    Oktober 19, 2017 at 6:37 pm

    Hier ook veel meer foto’s van de dochter, want de dochter poseert graag en mijn zoon niet en heeft ook last van een overdreven en geposeerde lach haha :-). Maar uiteraard zie ik ze even graag, het ene heeft niets met het andere te maken voor mij.

Leave a Reply